Άλλη μια χαροπή και ενθουσιώδης μέρα τελειώνει και με βρίσκει στο γραφείο. Δε μπορώ να πω, η ικανοποίηση από μια γεμάτη εργασία ημέρα είναι η καλύτερη ανταμοιβή μέσα σε αυτό το συρφετό σκέψεων άχρηστων, αλλά και καθόλα ασύνδετων. Και εκεί που κανείς πίστευε πως η μόνη ανησυχία του Έλληνα πολίτη είναι τι θα γίνει με το άρθρο 14, και εκεί που πίστευε κανείς πως το μεγαλύτερο πρόβλημα του φέρελπι νεανία είναι αν οδεύουμε τελικά για εκλογές ή όχι, έρχεται η ώρα και η στιγμή που κανείς φτάνει στο σημείο της ανατροπής. Εκεί που όλα φαίνεται να συμβαδίζουν με τις συνήθειες του όχλου και του συρφετού έρχεται η ώρα να αναρωτηθούμε. ΡΕ ΜΗΠΩΣ ΗΜΑΣΤΕ ΜΑΛΛΑΚΕΣ?

Πέφτω χαμηλά, για να αναδείξω το σπουδαίο.